Brunswick

Click here forBrunswick ® Canada

Informatie over sardines

THE Het verhaal over de heerlijke BRUNSWICK® sardines en vishapjes begint in de koude wateren van het noordelijke deel van de Atlantische Oceaan. Bij iedere stap in de productie van BRUNSWICK® visconserven wordt op iedere slak zout te gelegd, en we zijn er daarom zeker van dat het resultaat het hoge peil bereikt dat de klant van ons verwacht.

DE SARDIEN- EN HARINGPOPULATIE

De sardineconservenindustrie in zowel Canada als in de VS, maakt gebruik van jonge Noord-Atlantische haring. De Noord-Atlantische haring is een kleine zeewatervis die in het Latijn Clupea harengus heet. De vis trekt in enorme scholen van Groenland door het koude zeewater naar Noord Carolina. Een volwassen Noord Atlantische haring is soms 40 cm (17 duim) lang, weegt 0,7 kg (1.5 lbs) en kan 20 jaar oud worden. De haring leeft voornamelijk van plankton en komt voor in zowel ondiep als diep (tot wel 200 m diep) water. Haringscholen zijn altijd onderweg, op weg van hun broedplaatsen, naar hun voederplaatsen en vandaar naar het diepe water om te overwinteren.

De haringpopulatie waar we bij BRUNSWICK® op vissen, bevindt zich voor de noordoost kust van Noord Amerika. In Canada vooral in de Bay of Fundy, tussen New Brunswick en Nova Scotia in, in Chedabucto Bay, over de buitenste zandbanken voor de kust van Nova Scotia, en in de VS in de Golf van Maine en voor de kusten van Massachusetts en Rhode Island. De haring bestaat in deze gebieden uit verschillende populaties met verschillende broed- en migratiepatronen.

Aangezien de haringvisserij plaatsvindt in waters waar de Federale regering van Canada, en zowel de Staatregeringen, als de Federale regering in de VS zeggenschap over hebben, wordt de haringvisserij door een aantal autoriteiten onder controle gehouden. In Canada wordt de haringvisserij geregeld door het federale departement van visserij en oceanen (DFO), en in de Verengde Staten wordt hij geregeld door de Nationale Zeevisserijdienst (NMFS), die de verantwoording heeft voor de zee binnen de Federale grenzen, meestal van drie tot 200 mijl uit de kust, de New England Fishery Management Council (NEFMC), een federale organisatie die tot taak heeft beheersplannen op te stellen en in te dienen op het gebied van de bescherming en het beheer van de visserij voor de kust van Maine, New Hampshire, Massachusetts, Rhode Island en Connecticut, terwijl het visserijbeheer in de binnenwateren, meestal binnen drie mijl voor de kust, voor de rekening komt van de Atlantic States Marine Fisheries Commission (ASMFC), en de regeringen van de individuele staten.

Om de visserij beter te beheren hebben de Canadese en Amerikaanse visserijautoriteiten de kustwateren onder hun controle opgedeeld in een aantal beheergebieden. De verdeling is gebaseerd op specifieke factoren, zoals onder andere de verspreiding van de vis per seizoen, de regionale verschillen in het type en de intensiteit van de visserij en de hoeveelheid visverwerkingsactiviteit, verschillen tussen visbanken in de baaien of op zee, en de habitat en locatie van de broedgebieden.

Één van de voornaamste gegevens waarmee de visserijautoriteiten het lot van de haringvisserij bestudeert, is een schatting van de biomassa in de broedpopulatie, ofwel het totale gewicht van volwassen en tot reproductie in staat zijnde haring, zowel als de leeftijdsspreiding, door middel waarvan, en gebaseerd op de relatieve volwassenheid van de vis, het lot van de toekomstige haringpopulatie bepaald wordt. De populatiegegevens en rapporten over het visserijonderzoek van DFO en de NEFMC, die gebaseerd zijn op hun respectievelijke analyses van de haringpopulatie, worden beide gepubliceerd en dan gebruikt voor de visserijbeheersplannen voor de gebieden waar ze autoriteit over hebben. Een typisch visserijbeheersplan omvat onder andere visvangstbeperkingen en visquota die weer afhankelijk zijn van een schatting van de maximale in de toekomst in stand te houden opbrengst, ofwel de totale hoeveelheid haring die gevangen kan worden zonder dat de biomassa van de broedpopulatie afneemt. DFO en de NEFMC houden allebei de reproductiecapaciteit van de haring in stand door te proberen te voorkomen dat een bepaalde leeftijdscategorie in de biomassa overvist wordt, vooral haring die jonger is dan 3 of 4 jaar, aangezien dat voor de haring de voortplantingsleeftijd is.

Behalve te bepalen wat de maximale opbrengst is voor een in stand te houden visserij stellen de visserijautoriteiten ook voor elk visserijgebied vast wat de maximaal toelaatbare visvangst is (TAC). De TAC wordt jaarlijks herzien, afhankelijk van veranderingen in hoe er op de vispopulatie gevist wordt en andere gegevens over de spreiding in, en het relatieve formaat van de haring in de voortplantingsfase.

In conjunction with their assessments of the maximum sustainable yield, fishery regulators also establish a total allowable catch (TAC) for each of the defined fishery management areas. These TACs are set and reviewed annually based on changes in the use of the resource and other available information on the distribution or relative size of the herring spawning components. 

Bij BRUNSWICK® beschermen we de haringpopulaties en zorgen we ervoor dat ze gezond blijven en in stand gehouden kunnen worden. We werken samen met de vissers, de regering en anderen die baat hebben bij de visvangst om ervoor te zorgen dat deze waardevolle bron van voedsel, gezondheid en werk effectief beheerd blijft worden.

 

VISSERIJMETHODEN EN -VOORSCHRIFTEN

Voor de haringvisserij aan de noordoostkust van Noord Amerika wordt gebruik gemakt van mobiele vismethoden, zoals het gebruik van diepzee trawlers en kransnetten, en stationaire methoden, zoals met een visweer of vleet. In Canada wordt meestal de voorkeur gegeven aan kransnetten en visweren, terwijl de visser uit de Verenigde Staten liever vist met een trawler.

In de Fundybaai wordt al honderden jaar lang gebruik gemaakt van visweren of vleten. De vleet wordt strategisch opgezet in een inham of langs de kust, zodat er hele scholen haring in gevangen kunnen worden. Ze bestaan uit houten palen die in een halve cirkel in de zeebodem geplant worden, en waar netten tussen opgehangen worden, waar de haring dan in terechtkomt. De vis kan in die netten in leven gehouden worden totdat hij verder verwerkt kan worden.

Als het zover is wordt de haring direct uit de weer in de boot gepompt, daar gekoeld en dan voor verdere bewerking naar de fabriek vervoerd.

Voor de kransnetmethode worden grotere schepen gebruikt, waarin de haringscholen opgespeurd worden met behulp van elektronische zoekapparatuur, zoals onder andere sonar en echolood. Als er een haringschool gevonden is wordt hij omcirkeld met het lange en diepe kransnet dat aan het schip vastzit. Als het net eenmaal volzit kan het met een kabel, of touw onderaan het net, met behulp van een winch in de boot getrokken worden en dan worden leeggepompt. De vis komt in visbakken in het ruim terecht met, voor de beste kwaliteit, koud zeewater of ijsbrei, en wordt zo levend naar de visconservenfabrieken vervoerd. Kransnetten worden vooral in ondiep water en over zandbanken gebruikt.

Op de diepzee trawlers worden dezelfde methoden gebruikt als bij de kransnetten om de haring te lokaliseren en aan boord te krijgen, maar voor de vangst wordt een trechtervormige net gebruikt, dat achter de boot aangetrokken wordt terwijl de boot over een school haring heenvaart. Het net met de vis erin wordt dan langszij getrokken zodat de vis uit het net in de visbakken in het ruim gepompt en dan meteen bevroren kan worden. Diepzeetrawlers kunnen ook gebruikt worden in ondiep water, maar ze zijn beter voor de diepzee.

Voor ons bij BRUNSWICK doet het er niet toe welke visvangstmethode gebruikt wordt, zolang de voor ons geselecteerde vis aan onze hoge kwaliteitsverwachtingen voldoet. De haring in onze producten wordt altijd onderkoeld gehouden zodat we er zeker van zijn dat hij smaakt alsof hij net uit zee kwam.

Visvergunningen

In Canada staat de visvangst voornamelijk onder controle van het DFO onder de Canadese visserijwet en het Reglement voor de Atlantische Visserij (1985), dat onder die wet is opgesteld. Onder deze reglementen moeten de schepen en de vissers geregistreerd worden en worden vergunningen uitgegeven voor het vangen van bepaalde soorten vis. Bij de vergunningen behoren voorwaarden waar de vissers zich aan dienen te houden, zoals bijvoorbeeld het soort vis dat ze mogen vangen, welk type en hoeveel hulpmiddelen ze mogen gebruiken, waar ze precies mogen vissen, en in welke periode, en welk soort vaartuig gebruikt mag worden. DFO geeft ook vergunningen uit voor de visweren, en waar ze geplaatst en hoe ze gebruikt mogen worden. In de Verenigde Staten valt het visserijbeheer in hun exclusieve handelsgebied, van 3 t/m 200 mijl buitengaats, onder de controle van regionale visvangstraden, waaronder de NEFMC, onder de V.S. Federale Magnuson-Stevens Wet voor Visserijbescherming en -Beheer. De staten regelen zelf de visserij in hun eigen binnenwateren, maar worden wel gecoördineerd door de ASMFC onder de richtlijnen van de U.S. Federal Atlantic Coastal Fisheries Cooperative Management Act. Visserijbeheersplannen en aanverwante, door de NMFS en soortgelijke staatagentschappen opgestelde reglementen, geven de voorwaarden aan waaronder men deel mag nemen aan de visserij. De TAC, die voor een bepaald gebied door de NMFS is opgesteld, wordt niet toegekend aan individuele deelnemers, maar geldt voor de hele vloot. Zodra de TAC in een bepaald gebied is bereikt wordt de haringvisserij stopgezet.

VISVERPAKKING

De sardines en haringhapjes van BRUNSWICK® worden met de grootste zorg verpakt in onze uiterst schone en moderne verpakkingsruimten in Canada. Met behulp van verschillende soorten slimme machines en apparatuur, waaronder robots en gecomputeriseerde optische systemen, en ook handmatig inpakken, krijgen we het beste visproduct vanuit de zee in het blikje, en dan in de schap in de supermarkt en uiteindelijk op je tafel. In de afgelopen 100 jaar zijn bij BRUNSWICK® een groot aantal procedures geheel geperfectioneerd.

Aflevering

De vis bereikt de fabriek hetzij direct op de boot, sardinevervoerder, of in een vrachtwagen. Hij wordt door middel van grote vacuüm vispompen de fabriek ingepompt en als hij er een keer is wordt de vis naar een meetkamer vervoerd waar hij naar formaat wordt gesorteerd, en dan gaat hij via een goot naar een bewaarbak waar de vis op ijs en zout bewaard wordt. De kleinere harinkjes worden gebruikt voor de BRUNSWICK® sardines, terwijl de grotere haringen gebruikt worden voor de BRUNSWICK® vishapjes. Vanwege de koelmethode met zoutwater-ijsbrei, weten we zeker dat de vis net zo vers is als toen hij werd gevangen. De temperatuur wordt op 40o F (4o C) gehouden en iedere stap in de procedure wordt op kwaliteit geïnspecteerd.

Verpakken

Van de bewaarplaatsen wordt de vis naar keuze getransporteerd naar de verschillende verpakkings- en verwerkingsplaatsen. Er worden drie systemen gebruikt om de BRUNSWICK® sardineconserven te verpakken. Er wordt ouderwets met de hand gewerkt of semi-automatisch of volledig automatisch. Bij het met de hand verpakken worden scharen gebruikt voor het verwijderen van de kop en de staart en om de vis in het blikje te plaatsen. Bij het semi-automatische en het volledig automatische systeem wordt de vis eerst in zakjes geplaatst, waarna automatisch de koppen en staarten er afgehakt worden en de vis vervolgens in blikjes geplaatst wordt. BRUNSWICK® vishapjes worden door middel van het semi-automatische systeem verpakt, waarbij de ontgraatte filetjes voorzichtig in het blikje geplaatst worden. In plaats van de koppen en staarten weg te gooien worden ze tot vismeel en olie verwerkt, die weer in een aantal andere industrieën gebruikt kunnen worden.

Vóórverwarmen

De blikjes vis worden dan op rekken geplaatst. Als de rekken vol zijn worden ze in een voorverwarmer geplaatst. Voor het vóórverwarmen wordt stoom gebruikt, wat tot minder vocht leidt en de vis steviger maakt. Dan worden de trollies uit de voorverwarmer gehaald, gekanteld om het vocht uit de blikjes af te voeren, en gekoeld.

Samenvoegen

De vóórverhitte blikjes worden uit de rekken genomen en op een lopende band geplaatst, waar dan de heerlijke BRUNSWICK sausjes toegevoegd worden. Dan worden de dekseltjes op de blikjes geplaatst en worden de blikjes hermetisch afgesloten, naar een blikjeswasser vervoerd waar ze goed schoongemaakt worden en dan gaan ze naar de retorten.

Retorten

Een retort is een hoge druk ruimte voor het verhittings- en sterilisatieproces. Het ingeblikte product wordt afhankelijk van het type product 45 tot 60 minuten lang in de retorten verhit bij een temperatuur van 240o F of meer. Als dat klaar is worden de blikjes vóórdat iemand ze aanraakt, verwijderd, uitgelekt en afgekoeld. Het is bij dit verhitten dat de graatjes in de visjes, een goede bron van Calcium voor je eigen botten en tanden, lekker zacht worden.

Verpakken

De laatste stap is het verpakken van de BRUNSWICK® conserven en als dat klaar is, worden ze in 55 landen over de hele wereld afgeleverd.

Kwaliteitsgarantie

Bij BRUNSWICK® wordt bij iedere stap in de productie gewerkt met de allergrootste aandacht voor kwaliteit en voedselveiligheid. Niet alleen worden er hier strenge richtlijnen voor kwaliteitsbeheer gevolgd die goedgekeurd zijn door het Canadese Agentschap voor Voedselinspectie (CFIA), de BRUNSWICK® conserven staan ook onder controle van een door de Food and Drug Administration (FDA) in de VS opgesteld HACCP plan voor visproducten. Het is uiteindelijk de consument die bepaalt of de kwaliteit wel goed genoeg is en we doen bij BRUNSWICK® onze uiterste best om ervoor te zorgen dat elk blikje BRUNSWICK® sardines echt verrukkelijk is. Het is vanwege dit soort aandacht voor detail dat BRUNSWICK® het meest succesvolle merk sardines is in de hele wereld.

     


© Copyright Brunswick Seafood, 2016. Alle rechten voorbehouden.